Tá maitheas le baint as smaointe dearfacha

is fearr dea-thoil ná droch-chomhairle

Dame Edna Everage agus spéaclaí. grianghraf: lisa maree williams/getty images

Dame Edna Everage agus spéaclaí. grianghraf: lisa maree williams/getty images

Wed, Mar 5, 2014, 01:15

Nuair a bhí mé i mo chailín óg, ba mhian liom fáil réidh le mo chuid spéaclaí. Frámaí plaisteacha a bhí saor in aisce ón tSeirbhís Náisiúnta Sláinte a bhí iontu agus chaith mé ar feadh blianta iad. Smaoinigh ar Dame Edna Everage agus tá tú chóir a bheith ann.

Tuigim go raibh an t-ádh liom gurbh í sin an chloch ba mhó ar mo phaidrín ach b’fhuath liom iad.

Rinne mé iarrachtaí an fhadhb a réiteach. D’iarr mé ar mo thuismitheoirí spéaclaí faiseanta a cheannach dom i ndiaidh gur “cailleadh” péire ó am go chéile. Ba chuma, bhíodh péire gránna eile i gcónaí ag an radharceolaí.

Thuig mé go mbeadh orm modhanna difriúla a thriail chun mo sprioc a bhaint amach. Dúirt mé paidreacha, thrasnaigh mé mo mhéara. I ndiaidh gach iarrachta, bhí an fhadhb go fóill os comhair mo dhá shúl. Níos moille anonn, d’aimsigh mé réiteach – cheannaigh mé lionsaí tadhail nuair a fuair mé post páirtaimseartha. Thuig mé rud eile faoin saol ansin: gurbh fhearr dul i ngleic le rud as do stuaim féin in áit a bheith ag fanacht le míorúiltí.

Bíonn ár gcuid spriocanna pearsanta againn uilig: bíodh sé post úr a fháil, grágheal ár saoil a aimsiú, féinmhuinín a ardú, nó an crannchur a bhaint. Sna laethanta seo, tá teoiric síceolaíochta á moladh do bheagnach gach aon sprioc a bheadh agat.

Dá gcreidfeá gach rud a léifeá, thiocfadh leat leabhar féinchabhrach a cheannach ag tús an lae agus fadbhanna do shaoil a réiteach roimh am lóin ar an lá céanna. Tá dóchas le fáil i gcuid de na teoiricí agus ceapaim gur maith an rud é dearcadh dearfach a chothú ionainn féin chun déileáil le dúshláin an tsaoil.

Tá tionscadal rí-luachmhar i gceist le litríocht féinchabhrach. Ach bím ag cur ceist orm féin má bhíonn na leabhair chomh cuidiúil agus é chomh furasta do shaol a athrú, cad chuige a ndéanann an margadh rud mór den chéad leabhar eile chun “an réiteach” a fháil?

Feictear dom go dtugann cuid de na teoiricí neamhréalaíocha le fios nach bhfuil gá le hiarracht cheart a dhéanamh chun sprioc a bhaint amach.

Tá trí dhearcadh a gcuirim suim ar leith iontu: amharcléiriú (visualisation); béim a chur ar an am i láthair; agus gan a bheith gafa le gearáin bheaga. Is teicnic shuimiúil síceolaíochta é amharcléiriú; molann sé dúinn íomhá dhearfach den sprioc atá againn a choinneáil inár n-intinn. Deirtear go gcuidíonn sé go mór le lucht spóirt agus go bhfuil fiúntas ann mar theicnic bhreise i bplean traenála ar bith.

Mar sin féin, thiocfadh leis an teoiric seo a bheith neamhréalaíoch muna bhfuil agat ach íomhá. Abair gur mhaith liom a bheith i mo chócaire cumasach. Dar leis an teoiric seo, dá gcruthóinn íomhá mheabhrach de shiopa beag álainn, lán go doras le cístí cupa agus go gcoinneoinn an íomhá ar intinn, go n-éireodh liom.

Ach an amhlaidh é mura dtuigfinn an difríocht idir púdar bácála agus púdar curaí? Is dócha go bhfuil sé intuigthe go mbeadh na scileanna cuí de dhíth chun an sprioc a bhaint amach ach creidim go bhfuil daoine ina suí i seomraí beaga dorcha lena súile dúnta ag fanacht le Gradam Grammy agus gan ceol ar bith acu.

Teoiric dheas a thaitníonn go mór liom ná a bheith beo san am i láthair. Ar ndóigh, níl an dara rogha againn a bheith beo in am ar bith eile ach aontaím le tacadóirí na teoirice seo, go bhfuil cumhacht le haimsiú trí bhéim a chur ar an lá ina bhfuil muid beo.

Is cinnte gur féidir linn cuid mhaith a chur i gcrích má smaoinímid ar gach aon lá mar dheis chun tabhairt faoi spriocanna ár saoil. Dar leo, is cur amú ama é a bheith buartha faoi na heachtraí atá thart agus ní fiú a bheith ag smaoineamh faoi thodchaí samhailteach.

Sílim go bhfuil fiúntas sa tríú teoiric – gan a bheith buartha faoi na rudaí beaga. Is léir ón chéad pharagraf go mbím féin ciontach sa chás seo.

Ní féidir neamhaird a thabhairt ar fhadbanna móra an tsaoil ach moltar gan barraíocht ama a chaitheamh ar mhionargóintí an lae nó ar rudaí nach dtiocfadh linn athrú.

Nuair a amharcann tú ar na teoiricí éagsúla síceolaíochta a bhaineann le féinfheabhsú is léir nach dtagann siad uilig lena chéile. Creidim féin go bhfuil trí rud de dhíth chun spriocanna an tsaoil a bhaint amach: díograis, ádh agus foighne.

B’fhéidir nach bhfuil ábhar leabhair sa mhéid sin ach bíonn blas ar an bheagán.

Sign In

Forgot Password?

Sign Up

The name that will appear beside your comments.

Have an account? Sign In

Forgot Password?

Please enter your email address so we can send you a link to reset your password.

Sign In or Sign Up

Thank you

You should receive instructions for resetting your password. When you have reset your password, you can Sign In.

Hello, .

Please choose a screen name. This name will appear beside any comments you post. Your screen name should follow the standards set out in our community standards.

Thank you for registering. Please check your email to verify your account.

We reserve the right to remove any content at any time from this Community, including without limitation if it violates the Community Standards. We ask that you report content that you in good faith believe violates the above rules by clicking the Flag link next to the offending comment or by filling out this form. New comments are only accepted for 3 days from the date of publication.